Moeder geworden en jezelf kwijt.
Herken jij jezelf hierin?
Je doet wat nodig is. Je zorgt, je staat op, je houdt alles draaiende. En toch is er iets dat schuurt. Je voelt je niet de moeder die je dacht te zullen zijn. Of je voelt je, tussen alle drukte door, vooral jezelf kwijt.
Misschien is er somberheid waar je geluk verwachtte.
Misschien angst die je niet kan plaatsen.
Misschien gewoon de stille vraag: wie ben ik nog, naast moeder en partner?
Je hoeft niet te kunnen uitleggen wat er precies scheelt. Dat het blijft terugkomen, is genoeg.
Wat er vaak onder zit
Moeder worden is geen gebeurtenis die je 'even' doet. Het breekt je identiteit open. Daar is zelfs een woord voor: matrescentie.
Oude verhalen, verwachtingen en je band met je eigen moeder komen mee naar boven, vaak luider dan verwacht. Soms verdwijnt je eigen verlangen achter de rol, en blijft er schuldgevoel dat het niet 'genoeg' of 'gelukkig' voelt. Dit is geen falen. Het is iets dat plaats vraagt.
Hoe ik hiermee werk
Ik werk psychoanalytisch: ik luister niet alleen naar wat je vertelt, maar naar wat blijft terugkomen.
We zoeken geen snelle oplossing, wel ruimte voor wat lang geen plaats kreeg.
In een eerste periode werk ik met een vast, wekelijks ritme, dat is nodig om het werk te laten ontstaan.