Praktijk & Werking
Mijn werk als psychotherapeut is geworteld in een Freudiaans-Lacaniaans psychoanalytisch kader, waarbij luisteren en de erkenning van de singulariteit van iedere persoon centraal staan. Psychotherapie is geen pasklare oplossing, maar een proces waarin we samen onderzoeken wat jou vastzet, wat jouw worsteling betekent en hoe je daar anders mee om kunt gaan.
Mijn klinische ervaring heb ik opgebouwd in diverse settings: ik deed stage in de palliatieve zorg binnen het Netwerk Palliatieve Zorg en Rustenburg in Brugge, werkte op de psychosenafdeling van het Psychiatrisch Ziekenhuis Sint-Norbertus in Mortsel, op de Fork-K in Antwerpen met jeugddelinquenten en het Expertisecentrum voor rouw- en verliestherapie De Bedding. Sinds 2012 heb ik mijn eigen praktijk, waar ik sindsdien met vrouwen (hun partners) en moeders werk rond vragen over identiteit, relaties, verlies en verlangen.
Van praten naar spreken
Ik werk niet met trajecten of vooraf bepaalde doelen.
Wat hier gebeurt, vertrekt vanuit wat zich aandient in het spreken.
Veel van de vrouwen die hier komen, hebben al veel begrepen, gedragen en geprobeerd. En toch blijft er iets knagen — iets dat zich niet zomaar laat oplossen.
In mijn praktijk is er ruimte om daarbij stil te staan, zonder dat het meteen richting moet krijgen.
Een sessie heeft geen vaste duur. Ze wordt afgerond op een moment dat voor het werk betekenisvol is. Meestal 25–45 minuten.
Dat betekent dat een gesprek soms korter is, soms iets langer, afhankelijk van wat zich aandient.
Wanneer we starten, vraag ik een zekere regelmaat. Niet als verplichting, maar omdat het werk anders moeilijk kan ontstaan.
Ik werk met een beperkt aantal mensen, en neem enkel nieuwe cliënten op wanneer ik voel dat dit werk passend is.
Als er een algemeen doel zou zijn dat ik in mijn werk voor ogen heb, dan is dat wel om op een andere manier in het leven te kunnen staan, dat de kwaliteit van jouw leven verbetert. Huguette Raes zegt dat heel schoon: "dat je niet voortdurend moet zitten klagen (al was het gewoon in gedachten):
Oh, en mijne vent (vrouw), en mijnen baas, en mijn vader en ons moeder, en mijn broer en ons moeder... En hadden zij dit maar (niet) en hadden zij dat maar (niet) en ik ben zo moe dat ik mijn bed niet meer uit geraak... Of, waarom denk ik voortdurend aan/dat, goh, ik voel me zo mislukt, echt waar ik kan dit niet, ik weet niet hoe dit moet, Oh ik ben een slechte moeder/vrouw/dochter... Oh ik ben compleet op. Oh ik doe het niet goed. Oh, ik ga door de mand vallen op het werk. Oh, ik kan me niet langer sterker voordoen dan ik ben.
Dat dat allemaal voor een heel stuk opgevangen is. Zodat je kan zeggen: ja, goed. Dat waren de tekorten die er in mijn levensloop gebeurd zijn, zich hebben voorgedaan. Dit is hoe ik in de wereld sta. Dit is wie ik ben.
Dat je daar met een zekere rust mee kunt leven van. Dat je kan zeggen: ja, dit is mijn levensloop. Dit is mijn afkomst. Dat maak ik ervan. Ik neem verantwoordelijkheid. En de moeilijkheden? De tekorten? Die probeer ik zo goed en zo kwaad als het kan te dragen; zodat ze me niet meer verpletteren."
Een plek waar verandering mogelijk wordt
Sommige ervaringen laten zich niet zomaar wegwerken. Ze zijn onderdeel van je levensverhaal en vragen om een manier om gedragen te worden. In mijn praktijk bied ik een plek waar je kunt spreken over wat je bezighoudt, zonder oordeel, zonder kant-en-klare antwoorden.
In mijn zetel zaten al veel vrouwen die op zich goed functioneren maar toch het gevoel hebben dat er iets niet klopt.
Het is (helaas) een raar goed geworden om een plek te hebben waar je vrijuit kan spreken, waar dingen niet direct ‘opgelost’ moet worden, maar waar het wél gezegd kan worden (en waardoor bijzonder genoeg oplossingen door kunnen ontstaan).
Therapie is geen vastgelegde route. Iedereen heeft zijn eigen reis af te leggen. Maar je hoeft die reis niet alleen te maken.