Rebekka Rogiest

Zomervakantie met kinderen klinkt in theorie als rust, vrijheid en quality time. In de praktijk ervaren veel ouders iets helemaal anders: uitputting, spanning en een gevoel van permanente paraatheid. En dat begint vaak sneller dan gedacht. Soms al op dag twee. Drie ruzies voor tien uur, één kind dat zich verveelt en een ander dat alleen maar schermtijd wil. De lunch moet nog gemaakt worden, het kamp voor volgende week is nog niet zeker want daar sta je op de wachtlijst, er moeten boodschappen...

AI gegenereerde afbeelding ter illustratie De voorbije dagen ging een video van mij viraal. Wat begon als een praktische schoolmail tijdens de hitte (de vraag om kinderen thuis te houden als dat mogelijk was) raakte duidelijk een veel grotere snaar. Niet omdat ouders niet begrijpen dat extreme hitte moeilijk is en ook niet omdat scholen hun best niet doen. Maar omdat zo’n boodschap iets blootlegt waar we maatschappelijk veel minder over spreken. Namelijk: wat gebeurt er wanneer een collectief...

Veel vrouwen krijgen te horen dat ze veerkrachtiger moeten worden wanneer ze vastlopen. Maar wat als het probleem niet een gebrek aan veerkracht is? Wat als ze juist te lang sterk zijn geweest? Vanuit een toegankelijk Lacaniaans psychoanalytisch perspectief onderzoekt deze column hoe verwachtingen, opvoeding en maatschappelijke idealen ons kunnen doen vergeten wat we zelf verlangen. Misschien ben je niet te zwak. Misschien ben je te lang blijven voldoen aan wat anderen van je verwachtten.